دوری

دور من ای که گرفتارتری از دل من

بس که توفان زده ام موج تو شد ساحل من

آنقدر کز تپش ثانیه ها می ترسم

عاقبت هم گذر عمر شود قاتل من

شاید این بار ولی فاصله را طی کردیم

 گرچه دور است بسی کوی تو تا منزل من

 تو و اندیشه ی عاشق شدنت دور از جان

من فدای دل تو گر که شود مایل من

دلخوشم چون اگر از عشق کمی هم دورید

لطفتان باز کم و بیش بود شامل من

آخرین خواسته اش خواب تو را دیدن بود

ناامید از تو نشد باز دل سائل من

غزلم تلخ و پر از حرف نگفته است ولی

بود ارزانی تو هدیه ی ناقابل من

                                                گنبد کاووس

                                                   بهار 84

/ 0 نظر / 13 بازدید