عشق اهورایی

تشنه‌ام و آن دل دریایی‌ات

خیره‌ام و چشم تماشایی‌ات

می‌شکنند آینه‌ها همچو من

از ترک دیدن زیبایی ات

میکده را کرد نگاهت خمار

وان دگری خنده ی رویایی ات 

ثانیه ها کند و عاشق کشند

بی سپرم صبر صف آرایی ات

 بس که سکوت از تو شنیدم کنون

نیست مرا طاقت شیدایی ات

 زنده نکردی به کلامی که حیف

حیف از آن روح مسیحایی ات

پاسخ یک عمر شکیبایی ام

چیست تماشای شکیبایی ات

 سوخت مرا وین دل دیوانه را

آتش آن عشق اهورایی ات

قافیه را باخت به چشمت غزل

"آینه" هیهات ز رسوایی ات

                                   کرمانشاه

                                     سال 83

/ 0 نظر / 28 بازدید