بچگی

من همیشه فکر می کردم

                  که بزرگی خیلی زشته

                               کودکی همون بهشته  

آرزوم این بوده که

                همیشه بچه باشم

      تا ابد صداقت بچگیمو داشته باشم

یا می گفتم نمی خوام

          مثل بعضی از بزرگا

    با دروغ با زور و تزویر و ریا   

           روزمو شب بکنم

    واسه ی یه اسکناس تب بکنم

نمی فهمیدم چرا بعضی غریبن

             حتی از یه خواب راحت بی نصیبن

نمی فهمیدم اینا رو خوش بودم با بچگیم

منو روزگار تو بازیهاش کرده سهیم

حالا می دونم چرا یه بچه ای

         گوشه ی کوچیکی از یه کوچه ای

بساط واکسشو پهن می کنه تا

             روزشو شب بکنه با برق کفشای ماها

دلیلش قساوت ما آدماست

          وگرنه همه می دونیم شادی سهم بچه هاست

یه نفر مثل اوناست

                   دو قدم اونورترش

           یکی هست که تفریحش دیدن اونور آباست

همه امون بدیم چرا گذاشتیم

              پیرمردی زیر بارون, زیر آفتاب

                   گوشه ای روی زمین بره به خواب

تا شاید دست من و تو کمکی بهش کنه

               کمکی که اسمشو

                    خودمون می گیم ثواب

 حالا که دنیای بچگی من

                  با تموم پاکیاش تموم شده

              غصه دارم واسه بچه های معصوم

         که مثل فرشته‌هان اسیر دستای شیطون

دل من برای اون بچه ی بیمار

                 واسه اون زن که اومد دنبال یک کار

                                _ نه برا گدایی کردن _        

                       و قسم خورد بچه هام گرسنه هستن

                                        یه روزی خیلی می سوخت  

فکر کردم وکیل می شم از همه اتون حق اونا رو می گیرم

             نمیشه من می دونم نمی تونم

                                       باید از غصه بمیرم

یا مثل کسایی که خیلی بزرگ بودن و هستن

              سکوت شبو شکستن

         می رم که خونه اشونو پیدا کنم

بهشون غذا بدم, کمک کنم, دردشونو دوا کنم

          نمیشه من می دونم نمی تونم  

من دیگه اون بچه نیستم که تموم آرزوش

                         یه عروسک یا یه جفت گوشواره بود

اون روزا هرچی می خواستم از خدا

               برآورده می شدن تو خواب شبا

    اما حالا همیشه برای من

روز و شب تو خواب یا حتی بیداری

   همه ی حقیقتا یه کابوسن

     منم‌و یه درد سنگین

               غم اون سفره‌ی رنگین

                     که کنارش دستایی منتظر پس مونده‌هان

                              پس کجا رفت انسان؟

دل من واسه قناری تو قفس نمی‌سوزه

                         اون غذا داره و سرپناه داره

                                 همه هم دوسش دارن

اما از بچه‌ی بیچاره‌ای که

                      از نداری رنگ و روش زرد شده

                                        آدمای این زمونه بیزارن

من دیگه کاری ندارم به نگاه سرد سنگین

بذارین بگم دیگه

اگه اینه زندگی

اف بر این حیات ننگین

                   ازتون بدم میاد آی آدمای نازنین

شماها بچگیمو ازم گرفتین

              شماها فقط دروغین

                         شماها فقط فریبین

من می خوام حسابمو از همه اتون جدا کنم

           برم و دعا پیش خدا کنم

بگم ای خدای خوب

 نکنه منم یه روز مثل اونا بزرگ بشم

        نکنه یادم بره کی بودمو و چه کسی باید باشم

نکنه غصه های بزرگمو

             خوشیهای ظاهری ازم بگیرن

نکنه فرشته ها  

             یه روز از گرسنگی بمیرن

نکنه دلم بلرزه

             نکنه پاهام تو راه راست بلرزه

نکنه این بچه ها رو باز ببینم

              ولی این بار آرومو راحت بشینم

یه نفر باید ما رو از خودمون رها کنه

              یه نگاه مهربون به روی بچه ها کنه

اون بیاد تا دلای سنگ ماها رو آب کنه

             کسی که می تونه رسم خوبیها رو باب کنه

اون همون چشمه ی پاکی

                 اون همون چشمه ی نوره

یه روزی می رسه از راه

                راه اون اگر چه دوره

چه دلم تنگه برا نور

                چه دلم تاریکه امروز

شایدم بزرگ شدم من

                 نه همون بچه ی دلسوز...

                                                                            کرمانشاه 1383

 

/ 23 نظر / 19 بازدید
نمایش نظرات قبلی
(فرشته)غايب هميشه حاضر

آرزو نمی كنم كه بيايی! آرزو ميكنم وقتي آمدی چشمانم شرمسار نگاهت نشود ، چون همه می دانند كه می آيی! (اللهم عجل لوليك الفرج) اللًّهُـ‗__‗ـمَ صَّـ‗__‗ـلِ عَـ‗__‗ـلَى مُحَمَّـ‗__‗ـدٍ وَ آلِ مُحَمَّـ‗__‗ـَد و عَجِّـ‗__‗ـلّ فَّرَجَهُـ‗__‗ـم

چپ دست

قیل و قال کودکی بر نگردد دریغا شور و حال کودکی بر نگردد دریغا

ناپن

سلام.شعرهایتان قشنگ بود.فقط یه نصیحت دوستانه:در بعضی از ابیات شعرهایتان(از نظر شخص شخیص بنده!!!)وزن ابیات با هم جور در نمیاد ولی خب در کل از نظر معنی و مفهوم خیلی خوب بود... گرچه که همش رو نخوندم!!! امیدوارم در اینده شاهد پیشرفت و ترقی شما باشم!!!

نیایش

سلام ممنون که سر زدی حقیقتا که شعرهای زیبایی داری. واقعا زیبا بود این نیزه مرا به عشقتان می دوزد در عمق وجود شعله می افروزد امسال اگرچه در زمستانم باز از بردن نام تو لبم می سوزد السلام علیک یا اباعبدالله التماس دعا دوست عزیزم[گل]

گندم زار

سلام دوست عزیز..ممنون که بهم سر زدی ..هم نوشته هات زیباست هم وبلاگت قشنگه .. انشالله از این به بعد بیشتر بهت سر میزنم .. برقرار باشی ..

شروینسا

شعرتون حس خوبی داشت . اما خیلی طولانی نوشته بودینش .

عبداله

آره راس میگه طولانی بود یاد شعر استاد شهریار افتاد که میگه: طفل بودم دزدکی پیرو علیلم ساختند / هرچه گردون می کند با ما نهانی می کند منم گاهی چیزکی می نویسم اما خب در حد خودم بد نیست! به شوقم اوردی تا منم اونا رو تو وبم بیارم راستی اسم شاعری که پرسیدی فریدون مشیری بود! زیبا شعر میگه ازش بیشتر تو وبم می خونی!

محمد

سلام زیبا بود ممنون که سری زدید این ایام تسلیت باد

آیدا نصرتی

خیلی قشنگ بود آفرین[دست] بازم سر بزن گلم با اجازه لینکت کردم اگه دوست داشتی منو بلینک به این وبمم سر بزن اگه دوست داشتی[لبخند] http://ali-love-s.persianblog.ir

آشنا

سلام دوست عزیز! ممنون که بهم سر زدی مطالبت واقعا جالبند (چو عضوی به درد آورد روزگار/ دگر عضوها را نماند قرار) من لینکت میکنم و منتظر دیدار مجددتان هستم[گل]