هر شب دلم می خواندت با اضطرابی درد خیز

مشتاق احسانت ولی با اشتیاقش در ستیز

با هر زبان که قادری قدری از احساست بگو

توی تنور سینه گاهی تکه ای هیزم بریز

با "دوستت..." جمله بساز و یک نفس تکرار کن

هر لحظه, دائم, بی امان مانند باران ریز ریز

خوبی بلی, پاکی ولی, آخر صداقت تا کجا؟

آنقدر خوبی که دروغی هم نمیگویی مجیز

گویا خدا داده به من احساس میلیونها اجاق

قلب تو را هم کرده است, از شر این آتش فریز!

شک دارم این مصراع زیبا شعر من یا حافظ است!:

بی باده می مانی  مکن انگور قلبم را مویز

 یک لنگه کفش کهنه هم در این بیابان نعمت است

از من مگردان این نگاه "آسمان اندر حضیض"

جان عزیزت لااقل بعد از وفاتم گریه کن

خود را به جای دیگران بگذار در داغ عزیز

میدانم ایراد از منست,من که زیادی عاشقم

سعی خودم را میکنم عاقل شوم, اما تو نیز...

آرامش از آن صفات عالی شماست

آن نیز به یمن بی خیالی شماست

بیهوده به چشم سیهت خیره شدم

این "جعبه سیاه" دل خالی شماست

توفان خزر رگ شمالی من است

شنزار طبس نیز حـوالی شماست

اما دل دریـــایی من مــدتـــهاست

درحسرت کوزه ی سفالی شماست

در خانه کسی شبیـه شاعر داریـــد

این خود سندی زخوش به حالی شماست

شب نامۀ تلخی ست غزل, با این حال

لالایـی لــیــلای لــیـــالــی شماست

 بسیار غریبانه به هم می‌مانیم

فرق من و تو فقط زلالی شماست

چند گاه‌گویه:

دسـت ها بســته, کودکش بی جـان

دوره‌ی غاصبان بـی وجـــدان

آه کاین روزگار معکوس اسـت

 مدام توبه و دائم  گناه خــواهم کرد

که مـــــن بنـی بشــرم،اشتبـاه خــواهم کرد

ولی به صبح قیامت که خلق گریانند

              **********

چقدر بانوی من خسته ای... خدا مرهم                               

خدا ز شادی تان شاد و از غمت در غم             

دودست بسته ی مولا، مجال سیلی بود                       

جایی که چشم اوست دگر چیست آسمان

یک قاب عکس ساده‌ی آبیست آسمان

با وسعت و سپیدی و پاکی قلب او

انگار تکه کاغذ کاهی‌ست آسمان

هفت آسمان به عمق نگاهش نمی‌رسد

عمری میان چشم و دلش زیست آسمان

از مهر خود همیشه مرا گرم کرده است

با اینکه گاه مثل تو ابری‌ست, آسمان!

روحش لطیف‌تر است و اشکش زلال تر

از‌ آنچه از نگاه تو جاریست, آسمان!

باران و آفتاب کشیدند نقشه‌ای

با هفت خط رنگی و شد بیست آسمان

رنگین کمان اوست ولی جور دیگری

وقتی بخندد آینه کاری‌ست آسمان 

بهمن, تگرگ, صاعقه, طوفان, غبار, سیل

در این همه مقصر اصلی‌ست آسمان

حتی در اوج پاکی و مهر و سخاوتش

هرگز شبیه مادر من نیست آسمان

                   ******

کی آسمان ز مادر من آسمانتر است

جایی که چشم اوست, زمینی‌ست آسمان 

ز اعجاز مستورش آموختم

خدا را بدین نورش آموختم 

                                    در آن نیم سال سیر و سلوک

                                     ز "گهواره" تا "گور"ش آموختم...

کاش

دست کم

کف دستی, نمی

یا قطره ای حتی...

مگر یک حلق شش ماهه

       چه اندازه

                ز تو

                    نارود

                          کم میکرد؟....

چندی است جهان پر شده از ظلم و گناه

چندی است که فتنه می شود راه به راه

از کاخ سفید تا دل اسرائیل

تا "بن علی" و شمر زمان "عبدالله"

از روز شروع خیزش بیداری

آشفته شده ینگه ی دنیا ناگاه

با لطف "وال استریت" و آن یک درصد

رفته است سر مردم بیچاره کلاه

بی پرده بگویم که جناب شیطان

صد درس نو آموخته زان مرد سیاه

چون بسته به رگبار مسلمان بسیار

از کشتن ملتش ندارد اکراه

فی الحال که بانک و صندوق هایش

خالی ست شبیه خانه های اشباح

تا باز بَرد مشکل خود را از یاد  

رو کرده به ایران, «مَکَروا  ...  مَکرَالله»

 گفتند که خاور‌ ِ میانه آشفته شده

از روز حضور لشکر قدس سپاه

گیرم که درست, پس کجا بود سیا

با آن همه ادعای یک پول سیاه

با فوت چراغ حق نگردد خاموش

مانده است همیشه چاه کن در ته چاه

حاشا که ترور کنند سردارم را

از بس که براش خوانده ام "وجعلنا"

ما خرد و کلان سپاهیان قدسیم

کافی ست اشارتی کند حضرت ماه

چون عزت و ذلت همه در دست خداست

ذلت به شما داده به ایشان هم جاه

آن ملت دزد و غاصب و قاتل نیز

با وعده ی سرزمین موعود و فلاح

هر نقشه که بر علیه اسلام کشید

تیری شد و برگشت به سویش ناگاه

این بار ابابیل فلاخن دارند

چون کوه مقاوم است صدها تُن کاه

از سنگ نترسید نمی گیرد جان

از آه بترسید که می گیرد آه

میراث شما نیست فلسطین باری

اینست سزای "یوسف افکن در چاه"

فی الحال که محصور در آن دیوارید

از ترس گروه کوچک " حزب الله"

چون عزت و ذلت همه در دست خداست

ذلت به شما داده به ایشان هم جاه

در مبداء وحی و سرزمین توحید

آنجا که برای کافران هست پناه

 با امر خدا خلیفه ای لامذهب

نابود شود به زودی انشاء الله

در مکه اگرچه حج به جا می آرند

سوی همه هست قربهً, الّا الله           

عبرت نشدند بن علی و صدام

نا صالح و نامبارک و شاهنشاه

گو سنگ ببارد به سر آل سعود

تاوان بقیع و بقعه ی آل الله

فی الحال که روزگار سختی دارید

وای از طلب خون ابا عبد الله

چون عزت و ذلت همه در دست خداست

ذلت به شما داده به ایشان هم جاه

در گوشه ی کعبه قد علم خواهد کرد

 آن یوسف گم گشته که  روحی بفداه

هر چند شبیه منکران منتظریم

ای منتقم خون خدا بسم الله...

                                                                          تهران

                                                                         آذر 1390

من همیشه فکر می کردم

                  که بزرگی خیلی زشته

                               کودکی همون بهشته  

آرزوم این بوده که

                همیشه بچه باشم

      تا ابد صداقت بچگیمو داشته باشم

یا می گفتم نمی خوام

          مثل بعضی از بزرگا

    با دروغ با زور و تزویر و ریا   

           روزمو شب بکنم

    واسه ی یه اسکناس تب بکنم

نمی فهمیدم چرا بعضی غریبن

             حتی از یه خواب راحت بی نصیبن

نمی فهمیدم اینا رو خوش بودم با بچگیم

منو روزگار تو بازیهاش کرده سهیم

حالا می دونم چرا یه بچه ای

         گوشه ی کوچیکی از یه کوچه ای

بساط واکسشو پهن می کنه تا

             روزشو شب بکنه با برق کفشای ماها

دلیلش قساوت ما آدماست

          وگرنه همه می دونیم شادی سهم بچه هاست

یه نفر مثل اوناست

                   دو قدم اونورترش

           یکی هست که تفریحش دیدن اونور آباست

همه امون بدیم چرا گذاشتیم

              پیرمردی زیر بارون, زیر آفتاب

                   گوشه ای روی زمین بره به خواب

تا شاید دست من و تو کمکی بهش کنه

               کمکی که اسمشو

                    خودمون می گیم ثواب

 حالا که دنیای بچگی من

                  با تموم پاکیاش تموم شده

              غصه دارم واسه بچه های معصوم

         که مثل فرشته‌هان اسیر دستای شیطون

دل من برای اون بچه ی بیمار

                 واسه اون زن که اومد دنبال یک کار

                                _ نه برا گدایی کردن _        

                       و قسم خورد بچه هام گرسنه هستن

                                        یه روزی خیلی می سوخت  

فکر کردم وکیل می شم از همه اتون حق اونا رو می گیرم

             نمیشه من می دونم نمی تونم

                                       باید از غصه بمیرم

یا مثل کسایی که خیلی بزرگ بودن و هستن

              سکوت شبو شکستن

         می رم که خونه اشونو پیدا کنم

بهشون غذا بدم, کمک کنم, دردشونو دوا کنم

          نمیشه من می دونم نمی تونم  

من دیگه اون بچه نیستم که تموم آرزوش

                         یه عروسک یا یه جفت گوشواره بود

اون روزا هرچی می خواستم از خدا

               برآورده می شدن تو خواب شبا

    اما حالا همیشه برای من

روز و شب تو خواب یا حتی بیداری

   همه ی حقیقتا یه کابوسن

     منم‌و یه درد سنگین

               غم اون سفره‌ی رنگین

                     که کنارش دستایی منتظر پس مونده‌هان

                              پس کجا رفت انسان؟

دل من واسه قناری تو قفس نمی‌سوزه

                         اون غذا داره و سرپناه داره

                                 همه هم دوسش دارن

اما از بچه‌ی بیچاره‌ای که

                      از نداری رنگ و روش زرد شده

                                        آدمای این زمونه بیزارن

من دیگه کاری ندارم به نگاه سرد سنگین

بذارین بگم دیگه

اگه اینه زندگی

اف بر این حیات ننگین

                   ازتون بدم میاد آی آدمای نازنین

شماها بچگیمو ازم گرفتین

              شماها فقط دروغین

                         شماها فقط فریبین

من می خوام حسابمو از همه اتون جدا کنم

           برم و دعا پیش خدا کنم

بگم ای خدای خوب

 نکنه منم یه روز مثل اونا بزرگ بشم

        نکنه یادم بره کی بودمو و چه کسی باید باشم

نکنه غصه های بزرگمو

             خوشیهای ظاهری ازم بگیرن

نکنه فرشته ها  

             یه روز از گرسنگی بمیرن

نکنه دلم بلرزه

             نکنه پاهام تو راه راست بلرزه

نکنه این بچه ها رو باز ببینم

              ولی این بار آرومو راحت بشینم

یه نفر باید ما رو از خودمون رها کنه

              یه نگاه مهربون به روی بچه ها کنه

اون بیاد تا دلای سنگ ماها رو آب کنه

             کسی که می تونه رسم خوبیها رو باب کنه

اون همون چشمه ی پاکی

                 اون همون چشمه ی نوره

یه روزی می رسه از راه

                راه اون اگر چه دوره

چه دلم تنگه برا نور

                چه دلم تاریکه امروز

شایدم بزرگ شدم من

                 نه همون بچه ی دلسوز...

                                                                            کرمانشاه 1383

امروز جمعه بود

           یک جمعه‌ی کبود

              از آخر بهار

مثل تمام جمعه‌ها

            مثل تمام روزها

              که فراموش می‌شوند زود     

امروز باز سراغ من آمدی

    شعری دوباره برایت سروده‌ام

         باز این دو چشم خیس گواه من است که

             در یاد روی چو ماه تو بوده‌ام

                  محو خیال خال سیاه تو بوده‌ام

    ای غایب از نظر

            زیباترین خبر

          کی می‌رسی تو آخر از این ره, از این سفر

                                    مولا بیا به خدا خسته‌ام دگر...

   قلب تو هم گرفته از این غیبت آگهم

                     دیدی غرور آدم و می‌بینی این ستم

انسان غروب کرده طلوع کن خورشید

             روزی هزار مرتبه آخر فرج خواندیم

                        از آن زمان که نور تو بر قلبمان پاشید

سنگینی غم تو و یک قلب ناتوان

              بر این تحمل آن را مبر گمان

                                   یا صاحب‌الزمان؛

 این جمعه هم گذشت

        ماندیم چشم به راه و نیامدی

               بار دگر امید منتظران ناامید گشت. 

                                                             کرمانشاه                               

                                                            "خرداد 83"

هزار الله اکبر اخم و تَخمی دیدنی داری

گمانم باز در ذهنت غمی ناگفتنی داری

گزارش های قلبم حاکی از اینست غمگینی

اگرچه اینچنین بی هم و غم خوابیدنی داری

شبیه ابر فروردین در این گرمای مردادی

ببار انگار حس غرش و باریدنی داری

دلت گاهی به تنهایی به قدر عالمی تنگ است

و با این غم عجیب آنکه عجب خندیدنی داری

نجیب و باگذشت و دست و دلباز و فداکاری

و در صبرت همین بس که دو کفش آهنی داری

                      ***

خدا روزی که دستت را به دستم داد نجوا کرد

برای شکر این نعمت زبان الکنی داری...

                                                        تهران

                                                      مرداد 90 

یک عمر مرا سوزاند در کوره ی چشمانش

بر چشم ترم خندید یعنی که نگریانش

یک عمر نگاهش بر هر چیز به جز چشمم

آری چه نظر کردن, بر اشک چو بارانش؟

چیزی که به جا ماند از دارایی من جز شعر

اشک است که آن هم گشت این عید به قربانش

عشق هوس آلوده بی مزد نخواهد ماند

یا لذت حیوانی یا ذلت انسانش

با شعر نمی جوشد شادی ز دل شاعر

یا شعر تقاضا کن یا سینه ی شادانش

گل گرچه ندارد پشت یا روی ولی انگار

پشت دل تو ای گل بر ماست بگردانش

                                                      گنبد کاووس

                                                         بهار 84

تقدیم به مادر پرتلاش و فداکارم:

من شکوه آسمانی را

گریه های شادمانی را

انعکاس مهربانی را

                           در نگاه مهربان تو...

من طراوت بهاری را

انتظار و بی قراری را

شوق نغمه ی قناری را

                          در قنوت هر نماز تو...

من صلابت جوانی را

جلوه ی تو می توانی را

راز غصه های فانی را 

                           در توان زانوان تو

                                               بارها دیدم   

من تلاش باغبانی را

راز پیری جوانی را

سرّ درد جاودانی را

           چون تمام کودکان تو

                                        مهربان مادر

                                                        دیر فهمیدم...

من فدای غصه های گاه و بی گاهت

                      من فدای حسرت و آهت

                          وای مادر چه راحت سپید گشت

                                   آبشار گیسوان چون شب سیاهت

شعر من جواب مهربانی تو نیست

              پاسخی مناسب جوانی تو نیست

                        من که درخور محبت تو هدیه ای نداشتم مهربان

                                     لیک آن بهشت زیر پای مادران

                                                          هدیه ی خدا به تو  

                                                                           نوش جان..

                                                    گنبد کاووس- 81

تقدیم به محضر حضرت ولی‌عصر:

فلک مقابل نامش ز شرم زانو زد

                           دلش برای مردم دنیا عجیب می‌سوزد

خدا زمام جهان را به مادرش بخشید

                          عدو هم از سر کین میخ در به پهلو زد

چه جمعه‌ها که به امید دیدنش قلبم

                          درون خانه‌ی خود را گلاب و جارو زد

ز خال دست راست آن سید خراسانی

                          به قلب شیعه امیدی جدید سوسو زد

میان راه حجاز و عراق چون جدش

                          به انتظار قیام و قعود اردو زد

عزیز فاطمه بیش از هزار عاشوراست

                         که دیده بر اجابت "امّن یجیب" می‌دوزد...

                                              تهران

                                           دی ماه 89

دور من ای که گرفتارتری از دل من

بس که توفان زده ام موج تو شد ساحل من

آنقدر کز تپش ثانیه ها می ترسم

عاقبت هم گذر عمر شود قاتل من

شاید این بار ولی فاصله را طی کردیم

 گرچه دور است بسی کوی تو تا منزل من

 تو و اندیشه ی عاشق شدنت دور از جان

من فدای دل تو گر که شود مایل من

دلخوشم چون اگر از عشق کمی هم دورید

لطفتان باز کم و بیش بود شامل من

آخرین خواسته اش خواب تو را دیدن بود

ناامید از تو نشد باز دل سائل من

غزلم تلخ و پر از حرف نگفته است ولی

بود ارزانی تو هدیه ی ناقابل من

                                                گنبد کاووس

                                                   بهار 84

شب ها که شهری شلوغی, یک ظهر خالی بیاور

گیرم غروبت غم انگیز, یک صبح عالی بیاور

زیبایی آسمان را مردم فراموش کردند

گاهی هوای تمیزی از این حوالی بیاور

مجنون بیچاره عمری سرگشته در کوچه هایت

قدری برایش حیای چشمان لیلی بیاور

ماموریت داری ای شیخ, هر شب به شهرت بگردی

انسان بماند تو مشتی حیوان اهلی بیاور

ای شهر سیمان و آهن تا نشکند شیشه ی من

از بین این سنگدل ها, قلبی سفالی بیاور

"آیینه" در شرح حالت, حتی غزل ناتوان است

تا حس خود را بگویی شعری محلی بیاور

گاهی خدایا به خوابی بر خانه ی خود بخوانم

گاهی برایم بلیت شهری شمالی بیاور...

                                                        تهران

                                                       مرداد 90